Defne Ağacına Veda

Defne ağacı öksüz,
Defne ağacı yetim,
Gölgesi yorgun,
Göğe uzanan dalları hüzünlü...

Bir zamanlar altında dinlenen sesler
Rüzgârla birlikte uzaklara savruldu.
Yapraklarında saklı hatıralar
Bir bir dökülüyor sessizce toprağa.

Akşam inerken usulca üzerine,
Kuşlar bile kısa konuyor dallarına.

Yılların yorgunluğu gövdesinde,
Kurusa da dalları, solsa da yaprakları
Hatırası kök saldı kalbimin derinliğine.
O benim nazarımda yalnızca bir ağaç değil;
Anne kokusu, baba gölgesi.
Anıların orta yerine bağdaş kurmuş çocukluğum
Vedalaşamam öyle kolayca...

Defne ağacı öksüz
Defne ağacı yetim,
Ben de onun gölgesinde bir yolcu...
İkimiz de aynı sessizliği dinler,
Aynı hasretle bakarız ufka doğru.
🌿🥀

Hatice Türkmen Yurtseven

Veda zamanı 😔
4 haziran 2026