Davutun Vedası Şiiri - Şeref Köşker

Derinlerin Sancısı
Batık bir gemiydi, kaderin son durağı,
Ateşle mazot buluştu, koptu canın bağı.
Davut’um aslan gibi, bir ömrün ilk çağı,
O derinlerde kaldı, o yakışıklı boyu posu...
Demiri kesen ateş, kederi de yakmıştı,
Patlama sonrası dünya, bir anda kararmıştı.
Kolu, bacağı değil; sanki hayatı sarsılmıştı,
O gençlik, o emek, sulara karışmıştı.
Şeref’in yüreğinde, kapanmaz bu yaralar,
Davut’u düşündükçe, kararır o maviler.
Gençliği yarım kaldı, eksildi can cananlar,
Denizlerde yazıldı, en acı hatıralar