Davetsiz konuğuyum bu gece sokakların
Ne bir ses ne bir nefes, çıt yok bu koca kentte
Nerde müdavimleri bahçelerin, parkların?
Cinler cirit atıyor bu ıssız labirentte
Ölüm kokusu sinmiş kentin varoşlarına
Matem giysilerini giyinmiş tüm yapılar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta