Dar-ı Mansur Şiiri - Sadık Kocabaş

DÂR-I MANSUR :

Kâinat zerredir, zerre kâinattır,
Noktanın içinde gizli beyan var.
Özden öze giden ulu sırdır bu,
Dâr-ı Mansur’da bir ulu meydan var.

Ehl-i kâmil olan anlar bu hâli,
Ham ervah ne bilsin sonsuz kemâli?
Cem olmuş erenler, Hakk’ın cemâli,
Gönül aynasında nurlu seyran var.

Pîr-mürşid önünde ikrardır niyet,
Can cana verilir, budur emniyet.
Halkın divanında kurulur adalet,
Haktan gayrı bilmez, doğru mizan var.

Ene’l Hakk sadası Arş’ı inletir,
Gerçekler dilinden Hakk’ı dinletir.
Rıza lokmasını özle çiğnetir,
Meydan-ı aşk içre her an kurban var.

Nesîmî yüzüldü, Hatayî coştu,
Yedi Ulu Ozan bu yolda pişti.
Hünkâr Hacı Bektaş dâra ulaştı,
Güvercin donunda sonsuz ferman var.

Haklıyı haksızdan ayırır bu dâr,
Gönlünde kibri olan dünyada dar.
Ölmeden evvel öl, nefsini kurtar,
Hidayet yolunda ulu hakan var.

Mürşit nefesiyle canlar uyansın,
Özü Hak olanlar nura boyansın.
Meydan-ı Ali’de gerçek beyansın,
Gönül dergâhında saklı ihsan var.

Kalemsiz Şair’im, sözüm özümdür,
Dâr-ı Mansur benim iki gözümdür.
Hakikat yolunda sadık sözümdür,
Erenler deminde taze derman var.
𝒦𝒶𝓁𝑒𝓂𝓈𝒾𝓏 𝒮̧𝒶𝒾𝓇