Dâhiler hem öksüz, hem de çocuksuz olurlar.
Bu nedenle ne çocuklar ebeveyinlerine benziyorlar, ne de dâhinin çocugu ona benziyor.
Dâhiler kendi kendilerine baba olurlar, anne olurlar.
Kendi kendilerini ülkü aracılığıyla doğururlar.
Yapılmış, geçilmiş tüm yollar onları memnun etmediğinden kendilerine yeni yollar arıyorlar. Rahatsızlıktan açılmış yol, dâhinin rahatça büyüttüğü çocuğudur.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta