İki bin on iki senesiydi, tam anlamıyla dağın başı
Kar hilafsız diz boyu, köyün elektrik direği yıkılmıştı
Derece gösteriyordu -yirmi ikiyi
Sular donmuş akmıyor çeşmesi
Işık olmayınca yanmıyor kaloriferi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tebrik ederim
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta