Dadaş Çocukluğum Şiiri - Fatma Algan

Nene’nin etrafında her akşam toplanıyoruz
Kızlı oğlanlı onyedi- onsekiz çocuk.
Benimle ondokuz galiba...
Yetmişli yıllar,
Evlerimizde tv yok henüz...
Evin gelini sobanın başında
Mısır patlatıyor uzun saplı delikli teneke ile.
Bazen de kavurga yapıyor.
Çedenenin tuzu, buğdayın kokusu
Nene’nin hikayesine! karışıyor..
Çocukluğu’nda;
Ermenilerin köylerine verdiği baskınları
Ve nasıl saklandıklarını anlatıyor.
Hikaye dinler gibi dinliyoruz.
Ermeni ne? Ya da kim?
Bilmiyoruz.
Sonra, Aşık Emrah’tan, Köroğlu’ndan,
Ayvaz’dan anlatıyor...
Dörtlükler okuyor. Maniler söylüyor...
O bir derya…
Fakat biz çocuğuz, bilmiyoruz.
Her akşam bıkmadan anlatıyor,
Gelin bıkmadan Mısır patlatıyor.
Biz bıkmadan,
Yerde serili kocaman örtünün etrafında,
Bağdaş kurmuş, çıtımız çıkmadan dinliyoruz...
Şımardığımızda, en kızdığında,
Erzurum şivesi ile;
“Ağzığıza şeker ekerem” diye çıkışıyor.
Gelin sabır timsali...
Bazen sabrını zorluyoruz...
Bunu da bilmiyoruz.!
Kalkıp halay çekiyoruz,
Kocaman kauçuk çiçeğinin küpünü devirip kırıyoruz...
Arkasından kibrit oynamaya başlıyoruz.
Birbirimizin ellerine şaplaklar atıyoruz.
Canlarımız yanıyor mu?
Bilmiyoruz.
Yansa bile yeni Can alıyoruz...
Kızlı oğlanlı onyedi-onsekiz cocuk,
Benimle beraber ondokuz galiba.
Gece yetmiyor, gündüz de beraberiz.
Kapı zaten her daim açık.
İtekledin mi içerdesin.
Gecekondu mahallesi,
Herkes birbirini tanıyor,
Hırsız arsız korkusu yok.
Sokakta oynayıp acıktıkça,
Akşama alınmış ekmegi bölüp,
İçine tenekeden Erzurum peynirini doldurup Lüpletiyoruz.
Akşama ekmek kalmıyor, sonrası..?
Bilmiyoruz.
Sanki hepimiz aynı anne babadan doğmuşuz,
Öyle hissediyoruz.
Çocukluğumun en mutlu dönemi.
Yokluk var
Ama biz yokluğun ne olduğunu bilmiyoruz...
Çocuğuz, mutluyuz,
Mutluluğun ne olduğunu da bilmiyoruz...

f.a
17-Kasım-2021