Cüzdan Şişti, İnsan Kalmadı

Selamı sabahı, kesti dostumuz
Değişti birden bak, eski postumuz
Havaya kalkıyor, şimdi büstümüz
Gözünü hırs aldı, asla doymadı
Cüzdan şişti ama, insan kalmadı.

İtibarı parada pulda arar oldular
Garibin gönlünü çokça kırar oldular
Zengine el pençe divan durur oldular
Parası yok diye, adam saymadı
Cüzdan şişti ama, insan kalmadı.

Menfaat uğruna, harcar kardeşi
Sönüyor kalbinin, sıcak güneşi
Bulunmaz dünyada, böyle bir eşi
Zalimin zulmüne, engel olmadı
Cüzdan şişti ama, insan kalmadı.

Arabası lüksdür, evi saraydır
Gönül hanesine, giren yaradır
Sanma ki bu devran, böyle sıraydır
Akraba dostunu, eve almadı
Cüzdan şişti ama, insan kalmadı.

Kefenin cebi yok, bunu unuttu
Şeytan iki elinden sıkıca tuttu
Haram lokmaları, bal diye yuttu
Doğruyu söyleyen, dostu duymadı
Cüzdan şişti ama, insan kalmadı.

Köşektaş'ta bunlar ibretlik haldir
Dünya malı sanki, kurumuş daldır
Gidenin ardından, kalan masaldır
Gerçekten seveni, yanına koymadı
Cüzdan şişti ama, insan kalmadı.