Çürüme Şiiri - Dağlar Özügüç

Dirilerin ölülerden önce çürüdüğü bir zamandayız.
Toprak sabırla bekliyor dünyasını değişenleri
Ama insanlar daha ölmeden dağıtmış yürekleri
Dolaşıyor kirli yüzler hâlâ boş sokaklarda,
Ürkek adımlar, şahsiyetsiz gölgeler
Ama çoktan terk etmiş ruhlar bedenleri
Merhametin adı bir zamanlar anılırdı bu mahfillerde,
Şimdi o kelime
Silik bir beyit gibi eski bir mezar taşında
Kimse okumuyor,
Kimse hatırlamıyor.
Vicdanlar nede çabuk pas tuttu bu çağda,
Çürüdü sözler çabucak boğazın boğumlarında,
Sadakat, rüzgârla sürüklenen yetim bir yaprak
Gülüşler bile solgun sahte ışıklar altında
Sanki her yüzün altında ayrı bir maske
Sessiz çürüme devam ediyor herkes suskun
Diriler yürüyor
Ama içlerindeki ağır karanlık sızıyor.
O Karanlıktan aydınlığa bakamıyoruz
Ve sonuçta hiç kimse söyleyemiyor
Bu çağda hepimiz biraz çürüyoruz