1142
İNSAN İNSANLIĞI UNUTMUŞ YAZIK
Çıkar bazlı olmuş hayat maalesef...
Dost dostuna bile atıyor kazık.
Yaptığından duymaz zerrece esef...
Arşı alâ titrer yere dökülür...
Bir zalim mazlumu yıktığı zaman.
Tüm iyi hasletler kökten sökülür...
İnsan insanlıktan çıktığı zaman.
Onda kan bulamaz pireler, bitler,
Bak dilin önünde iki kapı var...
Konuşup durma dır dır insan isen.
Çıkara hizmetten eyle biraz ar...
Dönüp durma hep fır fır insan isen.
İNSANLIĞIN TEMEL TAŞLARI ÇÜRÜR
Nasıl yeşerecek bilmem umutlar?
Biri aç ölürken biri gün kutlar!
Tepemizde kara kara bulutlar...
Dağılmaz ki böyle her yeri bürür.
Acılar gelirken çalmıyor siren...
Bir çok canlı Candan bıktı bıkacak.
Merhamet denilen şu eski tren...
Yanlış yönde raydan çıktı çıkacak.
2115
İNSANLIKTAN NASİP ALMAMIŞ OLAN.
Ne babayı nede anayı tanır...
İnsanlıktan nasip almamış olan.
Yüzüne güleni dostumdur sanır...
Şimdi internette oynanır oldu...
Kalmadı bombili, tükendi doma.
İnsanlar değişti bunlara n'oldu...
Benliğin bilmezi yanına goma.
Düşündüm kulları ölçmemiz şarttı...
Birisi hoş alim, diğeri zalim...
Alim değil bence şu yanmalı'dır.
Eğer ki düzelsin diyorsa halim..
İnsanlık uykudan uyanmalıdır.
İNSAN
Nefsine uyarak çıkar leşine...
Yeşil sinek gibi çokuyor insan.
Kapılmış giderken dünya peşine...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!