Çorabını kendin al Şiiri - Ata Kızı

Bir sabah
güneş henüz perdelere değmişti.
Kadın gözlerini açtı
ama o sabah
dudaklarında hayatın küçük sevinçleri yoktu.

Başında ağır bir ağrı,
kalbinde eski bir yorgunluk vardı.

Yine de ilk düşündüğü şey
kendisi değildi.

“Akşamdan pazıları suya koymuştum…”
diye geçirdi içinden.
“Nasıl pişireceğim?”

Sonra sessiz bir dua bıraktı havaya:
“Allah’ım bana yardım et.”

Zorla kalktı.
Bedeninden önce
sorumlulukları ayağa kalkmıştı çünkü.

Mutfakta çay kaynadı,
tabaklar dizildi,
ekmek kesildi.

Ev uyandı.

İlk gelen eşi oldu.
Kadın hafifçe gülümsedi:

“Günaydın.”

Adam yüzünü bile kaldırmadan
başını salladı sadece
ve geçti.

Kadın
o küçücük anın içinde
biraz daha eksildi.

Adam masaya oturdu.

“Çay dök,” dedi.

Kadın gözlerine baktı.
O bakışın içinde
bir insanın sessiz acısı vardı.

Ama kimse
bakışların dilini öğrenmek istemez çoğu zaman.

“Tamam,” dedi.

Kahvaltı bitti.
Adam bu kez çoraplarını istedi.

Kadın durdu.
Bir anlığına
içindeki bütün yorgunluk
dilinin ucuna geldi.

Ve ilk kez söyledi:

“Çorabını kendin al.”

Adam şaşırdı.
Çünkü alışmamıştı
o daha önce hiç böyle yapmamıştı

Sonra sesi sertleşti:

“Sen bu evin kadınısın.
Sen getireceksin.”

Kadın yavaşça cevap verdi:

“Sen de bu evin erkeğisin…
Hasta olduğumu gördüğün halde
neden bana böyle davranıyorsun?”

Adam omuz silkti.

“Bir şeyin yok.
Turp gibisin.”

Ve arkasını dönüp yürüdü.

Ama birkaç adım sonra
arkasında bir sessizlik yere düştü.

Kadın
yorgun bir yaprak misali
yere yığıldı .

O an
hayat
onun için durdu.

O gün
onların son konuşmasıydı.

Zaman geçti.

Adam yeniden evlendi.

Ama yeni evinde
kimse ona kahvaltı hazırlamadı.
Kimse çoraplarını getirmedi.

Her sabah
kendi çayını koyarken
kendi ekmeğini keserken
kulaklarında tek bir cümle çınladı:

“Çorabını kendin al.”

Ama aslında
onu yakan o cümle değildi.

O bakıştı.

Bir insanın
sessizce kırılan kalbi.

Çünkü insan
yaptığını unutabilir bazen
ama vicdan
asla unutmaz.

Ve bazı sözler
söylendiği anda biter,
ama bıraktığı sızı
bir ömür sürer.

Vicdan
en ağır aynadır.

Dışarıya dağıttığın gülüşlerin
en fazlasıdır aile…