Çok sevmek aşkı kurtarır mı

Çok Sevmek Aşkı Kurtarır mı?

​Ben bu sorunun koynunda büyüttüm hayallerimi,
Bir ömrü bir isme feda ederken,
Hiç düşünmedim kalbimin kaç parça olacağını.
Göğsümde çarpan o amansız saat,
Her saniye o malum adı sayıklarken,
Sordum durdum kendime karanlık odalarda:
Çok sevmek, tek başıma yetip de bana,
Kurtarır mı içimde düştüğüm o amansız uçurumdan?
​
​Gözlerimin ardında birikmiş o sonsuz bekleyiş,
Bir çocuk masumiyetiyle sarılmıştı hayallere.
Dağları eritecek bir yangınla yandım ben,
Denizleri kurutacak, yolları kısaltacak bir inatla.
Ama yetmedi işte, kirpiklerimden süzülen o gitme vakti.
Ben sığdıramazken dünyaları göğsüme,
Bu büyük sevdayı, küçük bir vedaya sığdırdım tek başıma.
Söyle şimdi, ey benim kendi gökyüzüm,
Çok sevmek kurtardı mı beni?
​
​Bir kırık ayna gibi dağıldı zamanım,
Bastığın toprakta izler kaldı, içimde sızım.
Ben her gece penceremi aralık bıraktım,
O tanıdık koku rüzgârla döner de öper diye alnımdan.
Bir ömür adanmışken bu kutsal mabede,
Yalnızca benim yanmam neyi değiştirir?
Yıkılan bir sarayı tek bir sütun nasıl tutamazsa,
Benim bu devasa sevgim de yetmedi,
Önüme örülen o kalın duvarları yıkmaya.
​
​Sessiz bir gidişin ardında bıraktığı o enkaz,
Şimdi benim sığınağım, benim yurdum oldu.
Ben kendimi unutmakla başladım bu yola oysa;
Kendi ruhumdan çalıp, başka bir ruhu donattım.
Ama aşk, iki kişilik bir gökyüzüymüş;
Ben kanat çırptıkça, yere çekildim amansızca.
Tek taraflı bir fırtınaymış benimki,
Gönlümü kavuran, gemilerimi batıran...
​
​Şimdi sokaklar benim sesimle yankılansa ne fayda?
Şarkılar bana fısıldasa, şiirler bana ağlasa neye yarar?
Bir ömrün emanetiydin sen bu yorgun yüreğe,
Bir nefese muhtaçtım, bir suya aziz.
Fakat anladım ki ecel gelmişse bir kere sevdada,
Gözyaşımdan nehirler akıtsan da faydasız.
Kurtarmıyor işte, ezelden yazılmış o yalnızlığı,
Kalbimin en büyük, en amansız sevgisi bile.
​
​İçimde bir çocuk ağlar şimdi, o eski günlere nazaran,
Yollara bakıp, bir gün her şey dönecek sanan.
Ah benim can özüm, kalbimin kanayan salkım söğüdü,
Severken kaybettiğim kendimi arıyorum bu gece.
Aşk dediğin, eriyip kaybolmaksa bir çift gözde,
Ben yok oldum da, neden kendimi bulamadım geri?
Neden bu yangın sadece benim bağrımı kül eyledi?
​
​Son sözüm olsun bu yarım kalmış hikayeye,
Kulaklarımda çınlasın kalbimin son serzenişi:
Çok sevmek aşkı kurtarmıyormuş, anladım.
Bir kalbin tek başına her şeyi göğüslemesi,
Gideni geri getirmeye yetmiyormuş.
Ben yine severim, yine ölürüm her mısrada kendimce,
Ama öğrendim artık;
Bazı aşklar, sırf çok sevdiğim için bitermiş...