Çok değil Şiiri - Fırat Konucu

Çok değil…
Minik minik mutluluk kırıntıları dökülsün üzerime;
sonbahar yaprakları gibi.
Ama sarardığı, solduğu için değil…
Umut olsun diye.
Işık olsun diye.

Ateş böceği gibi ihtişamlı ama zarif;
bir tavus kuşunun kuyruğu kadar gösterişli
ve bir o kadar gizli…

Yaşamak yalnızca umut etmek midir?
Yoksa gelecek olanı beklemek mi?

Peki, gelen her zaman iyi midir?
Ya da giden, gerçekten her zaman gitmeli midir?

Sorularla yoğrulmuş beynim,
kulak memesi kıvamında…
Kelimeler saçma,
anlamlar derin.
Yaşayana, anlayana…

Suspus gecelerin,
saçma sapan düşlerin sabahında uyanmak;
neye uyandığını bilmeden…

Beklemek;
ne geleceğini bilmeden…

Bir mucize,
bir hayal,
bir gerçek,
bir acı…