Kalabalıkların içinde sessiz bir feryad var
Hiç bir zaman duyulmayan veya duyulupta kulak asılmayan
Kimi mendil satıyor,
Kimi ayakkabı boyuyor
Her biri yaşamın eteğinin bir ucundan tutmuş
Ve acımasız hayatın rüzgarıyla savruluyor
Bilyelerini hiç bilmedikleri bir sandığa kilitmişler
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
Devamını Oku
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular




Ve yetkililer bakıyor...
Ve insanlar bakıyor
Ve sorumsuzluk diz boyu akıyor
Ve utanmadan bunlar geceğimiz oluyor
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta