Çocuk Ruhum Şiiri - Samira Samiraninsiiri

Bir çocuk geçti içimden sessizce,
ellerinde yarım kalmış bir gökyüzü vardı.

Omuzlarında kimsenin görmediği
eski bir akşam taşıyordu.
Sanki birazdan
bir çocukluğu toprağa gömecekmiş gibi yürüyordu sessizce.

Gözlerinde,
henüz kırılmamış şeylerin korkusu vardı.
İnsan bazen yaşlanmazdı da
hayret etmeyi bırakırdı yalnızca.

Dünya,
masumiyetin alnına konmuş
yorgun bir mühürdü artık.
Ve herkes,
biraz geç kalmış bir vedanın içinden geçiyordu.

Çocuk durdu sonra.
Göğe baktı uzun uzun.
Sanki yıldızlarla arasında
yarım bırakılmış bir ahit vardı.

İnsan bazen bir ömrü
tek bir hissin enkazında geçirirdi.

Bir çocuk geçti içimden o gece.
Sessizdi.
Öyle sessizdi ki,
insan onun ağladığını ancak kalbiyle duyabilirdi.

Ellerinde,
bir zamanlar inanmış olduğu şeylerin kırıkları vardı.
Bir kuşun yarım kalmış uçuşu gibi
eksik, ürkek, titreyen…

Omuzlarında çocukluğundan kalma
eski bir akşam taşıyordu.
Tozlu.
Kimsesiz.
Ve biraz kırgın.

Sanki biri yıllar önce
onun içindeki güneşi söndürmüş de
o hâlâ karanlığa alışamamış gibiydi.

Gözlerinde,
henüz kirlenmemiş duyguların korkusu vardı.
Çünkü bazı insanlar
kötülüğü öğrenmezdi;
sadece iyiliğin neden yetmediğini anlayarak yorulurdu.

Ben uzun uzun baktım ona.
İnsan bazen bir çocuğu değil,
kendi yarım kalmış tarafını izlerdi karşısında.

Sonra fark ettim…

Büyümek dedikleri şey
zamanın geçmesi değildi.
İçindeki sesi susturmayı öğrenmekti.
Canın yanarken bile
“iyiyim” diyebilecek kadar yalnızlaşmaktı.

Dünya ise
şefkati olan insanlar için kurulmuş bir yer değildi artık.
Burada en çok,
kalbi güzel olanlar yoruluyordu.

Çocuk durdu sonra.

Göğe baktı uzun uzun.
Sanki yıldızlarla arasında
yarım bırakılmış bir konuşma vardı.
Sanki bir zamanlar
gökyüzüne inanmış da
yeryüzü onu hayal kırıklığına uğratmıştı.

Dayanamadım.
İçimden usulca sordum:

“Ne arıyorsun?”

Başını eğdi.

Bazı insanlar cevap vermezdi.
Çünkü içlerinde taşıdıkları şeyin
bir adı yoktu.

O an anladım…
bazı çocuklar büyümezdi aslında.
Sadece içlerindeki baharı
kimse incitmesin diye
derine saklardı.

kendilerini hayatın en karanlık yerine saklardı.

Ve insanın içindeki çocuk ölmezdi.
Ama uzun süre sevilmeyince,
bir daha kimseye görünmemeye karar verirdi.