Çocuk Olmak Şiiri - Cüneyt Güzeliş

Yaşın seksen, yine de;
Utanma, anneni özlemenden;
Babanı, çocukluğunu özlemenden.

Ne yaşadınsa çocukluğunda;
Çocuklarının çocukluğunda;
Onların çocuklarının çocukluğunda.

İnsanoğlu taşları yontar, oynardı;
Yaban atlarına biner, suyu pınardı;
Daldaki meyveye kumruyla ortaktı.

Büyüdü, olgunlaştı, uygarlaştı;
Bitmez kargaşalara yuvarlandı;
Gözler oydu, bombalara sarıldı.

Yaşlanmadan doğa anayı özler mi?
Özlediğini utanmadan söyler mi?
Hırsın köleliği özgürlüğe döner mi?