Korkuyorum her gün biraz daha sarıyor vücudumu bu korku
Ölümden değil korkum yada çaresizlik değil bu
Anlamsızlıktan korkuyorum yalnızlıktan
Büyüdükçe herşey anlamını yitiriyor
Çok sevdiklerin bile yanında kalmıyor belki
Korkuyorum evet çekinmiyorum bunu sölemekten
Tıpkı, tıpkı karanlıkta kalan bir çocuk misali korkuyorum....
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta