aç kalınca ölür dedim, ölemedi.
serbest bıraktım. kendini bulamadı.
hem sevenine, hem sevdiklerine zarardı.
ama, en büyüğü kendineydi.
olan biten onun hayaliydi.
şimdi dersteyiz.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta