Çileli sevmeler Şiiri - Dağlar Özügüç

Bir gönül köprüsü kurmaya
Yetmedi içimdeki şu yetim özlemler
Sana bıraktığım umut bile hâlâ sahipsiz.
Çiçeklenmiş dallara dokunan ilk ışık
Kimseye anlatamadığı yerden yalnız
Kader ise yapamadıkları konusunda kararsız
Yorgun sünepe ihtiraslar kaldı duygusuz
O zaman gözlerindeki bu yağmur neden?
Hangi doğru sürgün edildi de
Bize kaldı bu kadersizlik?”
Ben senden sonra
Ne denize eskisi gibi bakabildim
Ne de bu solgun akşamları sevebildim
Çünkü en çok sana yakışıyordu
Denizin ufkunda batan kızıl güneş
Bir vakit sonra anladım
Sevmek, kutsal bir emanettir;
Eğer bir gün o geri gelecekse
Özlemek bekleyeni yormaz
Ama giden gelmez kalan ise gülmez
Çileli ayrılıkların sesi fazla çıkmaz