Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
sondan yedinci mısrada fazlalık olabilir mi dediğim şey
olmayabilirde :) ama anlatım sekteye uğramıyor mu o zaman da
ya Rabbim şeklinde mi telaffuz edilmek istenmiş
ya Rabbim evet doğru kullanım, öyle bilirim ama mısrada önü bağlanınca yani tek başına kullanılmayınca? ? ?
sondan yedinci satırda bir fazlalık olabilir mi...ya...
sondan onuncu satırda eksik harf, şairenin gözünden kaçmış olmalı
şiirsellik oldukça az geldi geneli güzel bir şiir
beğenmedim değil
final anlam itibariyle çok hoş fakat etkileyiciliği yok
Şiirini okuyunca yazdığım bir şiir aklıma geliverdi... Affına sığınarak yorum olarak paylaşıyorum...
Gönül gözün açık olsun...
İnsanoğlu beşeriz, bazı bazı şaşarız
Başkasını sığ bilir, kendimizden taşarız
Derede boğulurken, engin dağlar aşarız
Akıl fikir dağıtıp, hasbel kader yaşarız
Hakkı Hakan Kaya
***Ayşenur hanım yarama tuz bastın bu şiirinle sizi anlıyor vede yazdıklarınıza yürekten katılıyorum emegine yüregine saglık sevgilerimle***
Bir kerelik 'ak suret' nasip et bana
bir kerelik bir doğru insan
canımı acıtmayan...
ışığını senden alan
bir nur, bir gerçek cihan
Kendi suçumsa eğer çektiğim
Tövbe ederim..Affet derim
ama kimsyi incitmedim
haram yemedim....
neden acılarım bu kadar derin?
Yazdığın her satırın içimi acıtacağını bilerek giriyorum sayfana. Ve hiç yanılmıyorum.Bir kerelik bir ak suret, bir kerelik bir doğru insan... eğer bulursan... lütfen Ayşenur o zaman bize bir şiir de onun için yaz ki okuyup yüceltelim dilden dile efsane gibi. Yeter artık bu kara.. az kara.. çok kara.. kapkara.. katran kara.. zift karası ruhlara yazılmasın mısralar. Yazık ya gerçekten yazık çok çok yazık tek bir imgeyi bile kurgulamaya değmeyen sefilliklere şiir yazan yüreğin emeğine. (Şiirlerini sadece şiir çalışması olarak ele alamıyor yüreğim.Bağışla.Senin kalemin hep senden bir şeyler katar satırlarına ben böyle hissediyorum)
sevgilerimle
Mine Özdemirtaş
Diyorum ya, biz hayatı değil, hayat dilediğince bizi yaşıyor!...
Bildiğim ve yaşadığım sınavların aynısı desem sevgili Ayşenur...Çocukluktan başlamadık mı bu sınavlara alışmaya..Elimize verdikleri kaleme sayfalar bulamadık yerine göre. Bazen susmanın şarkılarını öğrettiler yarım yamalak ezberlemeye çalıştık. Hayat bir çilehane..Ne zaman dolacağı belli olmayan...Çıkarken söyleyeceğimiz minik bir cümle...'Tanrım şükürler olsun belki yarın çilem biter'....
Sevgiyle kutluyorum arkadaşım....
AYŞENURRRRRRRRRRRRRR
SENİ ÇOK SEVİYORUM CANIMIN CANI
EN YÜKSEĞE ÇIKARKEN
TEKRAR TEKRAR
ÖLÜP ÖLÜP DİRİLMEK GİBİ
BİRİLERİ TAMAMLANIRKEN
CANIMIZI ÇIKARACAKLAR SANKİ
VE BİLİYORSUN Kİ
EN ÇOK O VAKİT İÇİMİZDEKİ GÜZEL IŞIKLA
KALACAĞIZ
BİZİM DIŞIMZDAKİLER
BELKİDE DELİ OLDUĞUMUZU DÜŞÜNECEKLER
HİÇ BİLEMİYECEKLER Kİ
BAMBAŞKA BİR ALEMİN
BU ALEMDEKİ
İZDÜŞÜMLERİYİZ
VE HERYERDEYİZ!
Merhaba öncelikle yüreğinize sağlık,site geziniyordum sizin bu şiirinize rastladım bir şiir beni bu kadarmı anlatır dedim okurken gözlerim doldu
Dünyanın tamamı, hayatın anlamı temiz kalabilmek değilmi ve kaçımız bunu başarabiliyoruz?Hele acı çekmeden?Ödülü büyüktür.İsyan etmeyin
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta