Yolcular bir bir dolduruyor koltukları
İmalı bi mekan her birinin gözleri
Ne düşünüyorlar kimi arıyor şehirleri
Yorgun biçare ruhlar kum ve kan yolları
Uzadıkça uzar ağaçlar dizi dizi
Asfalt kendinden bezmiş tekerin izi
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta