Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Dolaşma turist gibi, teenniyle gez biraz!
Gördüğün şu viranlar, bir zamanlar mamurdu!
Dur ve düşün ne diye, buldu onlar inkıraz?
Hangi tavra binaen, tümünü bela vurdu?

Kimine yağdı ateş, kimine yetti sayha!

İNSAN


İnsan girift bir varlık, âlem içinde âlem
Faş edemez sırrını, yazsa da binler kalem
Müstaittir hem hayra hem de şerre her şahıs

İNSANLIĞIN ATİSİNDEN KORKARIM

Âdemoğlu bu minvalde giderse
Hiç hoş olmaz geleceği korkarım

Kendi düşen ağlamaz mı?
Öyle demiş ya atalar(!)
Ağlayanlar bu gün az mı?
Tümden kalkmış mı hatalar?

Hiç üzmez mi düşmek insi?

Kendi Düşen Ağlamazmış Birader

Ne döversin feryat figan dizini?

Kendi Düşen Ağlar imiş Birader!

“Kendi düşen ağlamazmış” derler de
Ağlar imiş, hem de pek çok ağlarmış

Bir zamanlar bir ördek çobanlığa özenmiş,
Dağlardaki sınırsız hürriyete imrenmiş.

Çok düşünüp taşınmış ne güdeyim diyerek,
Dolaşmış, dağ, taş, ova, yılan, çıyan yiyerek.

Kefereden Dost Olmaz!

Kâfir mü’min, birbirine düşmandır
Onlar asla, birbirine dost olmaz
Hasmı ile muhip olan pişmandır
Münkir ile mü’min asla dost olmaz!

Kefereden Farkın Yok!

Giriyorsan, dümeninin suyuna,
Benziyorsa, huyun onun huyuna,

Bazı nadan kişiler, hakir görüyor iti,
Tam tersine hüdanın, bu hususta tespit’i!
İnsan kâmil olmazsa, kul olmazsa rabbine,
Elbette makbul ondan, gar-ı ashabın iti!

Çoğu insan edaldir, hayvan oğlu hayvandan,