Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Çul merkebi at etmezmiş biline!
Öyle ise; çula bakma döle bak!
Ahlak yoksa bakma insin çuluna!
Önce söze, sonra hoşça hale bak!

“Anma” denmez elbette, anasını anana;
Lakin bu tarz bir anış; layık mıdır ana’na?

Al gönlünü ana’nın, hakkı kadar an ama
Şahsen ben şu anmayı, kâfi görmem anama!

Bozulmalar zirve yaptı ümmette
Sen sonumuz hayır eyle Allah’ım!
Rekor kırdık cümle kemde ve bette
Sen atimiz hayır eyle Allah’ım!

Bozuldukça olduk sanıp medeni

Yoktur şehidin, methe arzusu,
Ona velilik, makamı kâfi.
Tek aşktı onda, hakkın marzisi
Arzusu mehmed’in, şehitlik safi.

Sırf lillah için, savaştı mehmed,

Bir mesciddir yeryüzü,
Mahlûkatın emrinde!
Koy üstüne sen yüzü,
Bir bireysen hak dinde!

Tarla çayır seccade,

Şayet yoksa alternatif bir ilah
Bu ne gaflet bu ihmal ey nefis?
O Hak iken alemlerde tek Allah
Bu ne gaflet bu ne ihmal ey nefis?

Korkmaz mısın halt ederken Rabbinden?

Sana sevme diyen kim, ey sevgiden dem vuran?
Bu formülle eren kim, ey o şeyi kem yoran!
Ermek için murada, sırf meşru’u sevmeli;
“Hubbu Lillah” diyor ya; bir emrinde o, Kur’an!

Söylenecek çok şey var, şair, şiir üstüne!
Bina eder çok haltı, şair, şiir üstüne!

Sırf boş kelam yazdığı, şimdi ekser şairin,
Çünkü dinden bihaber, bigânesi şuurun!

Kim kendini bilmezse, ya şakidir ya Zait!
Bunlar ifsat ederler, şu âlemde nizamı!
Ya toplumda bir mikrop, ya serseri bir sa’ it!
Bunlar ile mahvolur, âlemin intizamı!

Kim bilirse kendini, mutlak bilir rabbini!

Dinle olur bil yalnız; insanlıkta aşama!
Ya İslam’ı yaşa sen, ya da boşa yaşama!
İki cihan huzuru, bağlı ancak o dine;
Hâkim eyle o zaman, son Hak dini yaşam’a!