Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Tevdi etti malikim, uhdeme bir sarayı
Verdim ite, kopuğa, hep meccanen orayı.
Ben sultanım diyene, açtım bab-ı kalbimi(!)
Koydum onun içine, kim verirse kirayı(!)

Her yârinim diyene, açtı gönlüm kapıyı!

Manalardan mahrum kalan kafalar
Sanat için(!) hikmetleri yaftalar(!)

Varsa yoksa illa; vezin, kafiye(!)
Kafiyeye kurban gider safiye(!)

Felah için tam kul ol; Vahid, Ehad Rabbine!
Eremezsin necat’a; şayet çıksa Rab bine!

Takva ile erilir ve ihlâsla rızaya!
Bunun sırrı resulde; sorma ayyaş rıza’ya!

levhte mahfuzdur, ezelden kader!
Güzel gör hoş düşün, yap tevekkülü.
Kısmete razı ol, yaşama keder!
Teslim ve tevekkül, mest eder kulu!

Zahirdir tevhid, binler âlemde,

Kul başına vermesin, böyle dostu yaradan!
Huzur verir insana, baştan ırak olması.
Dost edinmek hataymış, alelusul sıradan!
Azap verir dostuna, çok muhatap olması!

Etmek gerek daima; ahmak dosttan imtina!

Bir zamanlar bir ördek çobanlığa özenmiş,
Dağlardaki sınırsız hürriyete imrenmiş.

Çok düşünüp taşınmış ne güdeyim diyerek,
Dolaşmış, dağ, taş, ova, yılan, çıyan yiyerek.

Esef ile ağlarım,
O, kaybolan yıllara!
Ciğerimi dağlarım,
Girdim yanlış yollara!

Uydum bende modaya,

Kaybolmadı, kaydı o!
Hak emrinden caydı o!
Kendin çağdaş saydı o(!)
Aslına dön ey gençlik!

Ar, namusu attılar!

Yeryüzünde bin bir türlü sevda var
Bana onun Hak’ı gerek arkadaş!
İç karartır kara, kara sevdalar
Bana onun ak’ı gerek arkadaş!

Ne yazık ki her karınca taşımıyor kararınca,
Ona yeten on buğdayken, o topluyor yüzler adet!
Yaz girerken başlar işe, yani buğday sararınca,
Hiç bıkmadan yığar eve, ömrü olsa ebed müddet!

Hırs bürümüş gözlerini, tehlikeyi görmez kat’a!