Kadinin beynindeki cigliklar isyanlar icinde
Artik yeter diyerekten bir anda odaya fiskiriyorlar
Bir duvardan diyerine carpip
Kendi kendilerini yok etmeye calisiyorlar
Sesi olmayan cigliklarla dolu odanin ici
Duvarlardan göz yaslari siziyor kadinin ayaklarinin dibine dogru
Elleri de agliyor gibi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta