Çığlık Şiiri - Kenan Güç

Sen hiç, gecenin en karanlık yerinde,
kendi sesinden korkup, suskunluğuna sığındın mı,
yoksa kalabalıkların ortasında,
en çok yalnız kalan kişi olduğunu fark ettiğin an,
kalbinin sesini bastırmak için, gözlerini mi kapattın?

Zamanın hoyratça savurduğu hezayanlarında,
koca bir hayatın dağılmışlığını gördün mü hiç,
ya da annesinin eteğine tutunan,
bir bakışta kaybetme korkusunun ilk adımınI hissettin mi

Sevdiğinin adını içinden geçirirken
boğazında düğümlenen o yangını,
bir damla gözyaşına sığdırmaya çalıştın mı,
yoksa sen de herkes gibi
“geçer” diyerek kendini mi kandırdın?

Bir gün…
her şeyin tam ortasında durup
“ben nerde kayboldum” diye sordun mu kendine,
yoksa başkalarının hayatını yaşarken
kendi hikâyeni yarım mı bıraktın?

Ellerin hiç titredi mi
birine son kez dokunduğunu bilmeden,
gözlerin hiç doldu mu
vedaların geri dönüşü olmadığını anladığında?

Zaman…
sana da acımadı değil mi,
ne hatıraları yerinde bıraktı
ne de seni olduğun gibi…

Aldı çocukluğunu,
bir köşeye attı kırık bir oyuncak gibi,
aldı umutlarını,
yorgun bir akşamın içine gömdü sessizce…

Sen hâlâ
“belki düzelir” diye beklerken
hayat çoktan senden vazgeçmişti,
sen hâlâ bir ışık ararken
karanlık seni ezberlemişti…

Git…
topla kendinden kalan ne varsa
bir avuç hatıraya sar onları,
çünkü yarın dediğin şey
çoğu zaman gelmez insana…

Sen kaç defa gerçekten güldün?
kaç defa içinden taşarak
gökyüzüne karıştı sesin,
kaç defa ağladın da
kimse duymadı içindeki çöküşü?

Aynalara bakıp
“ben buyum” diyebildin mi hiç,
yoksa her gün biraz daha yabancılaşıp
kendi yüzünden kaçtın mı?

Rüzgâr esti…
geçti gitti saçlarının arasından,
ama sen fark etmedin…
çünkü aklın hep eksik kalanlardaydı…

Yağmur yağdı…
toprak kokusu yükseldi göğe,
ama sen içine çekmedin…
çünkü içindeki boşluk daha ağırdı…

Ah…
bir zamanlar koştuğun sokaklar vardı,
şimdi hatırlamak bile can yakıyor,
çünkü o sokaklarda
sen vardın… şimdi yoksun…

Bir kor gibi taşıyorum içimi,
söndü sanıyorlar…
oysa en çok küller yakar insanı,
en çok içten yananlar görünmez…

Ömrümün sonuna doğru eğilirken zaman
bir şey anladım sonunda:
en çok ertelediğin şey
en çok özlediğin oluyormuş…

Mutluluk mu?
hep biraz sonra dediler…
hep biraz daha sabret…
ama o “sonra” hiç gelmedi…

Ve biz…
beklerken yaşlandık,
inanırken kırıldık,
severken eksildik…

Belki bir gün
her şeyin bittiği yerde
yeni bir başlangıç filizlenir diye umduk…

ama kim bilebilirdi…
bazı umutlar
daha yeşermeden
toprağa küser…