Artık yağmurları dinlemek istemiyorum,
Çünkü öyle bir zamandayız ki
Sessizlik dilimize dolandı.
Ama onlar susmuyor!
Kiminin çığlığı yağmurdan yağıyor,
Kiminin umudu
Güneşle birlikte her sabah sönüyor.
Bir yerlerde insanlar hep üşüyor,
Çocuklar yaşamaya fırsat bulamadan ölüyor.
En derinden bağırasım var bu çirkin dünyaya,
Ama sesim
Taş duvarlara çarpıp geri dönüyor.
Bir annenin dili yarım kalıyor ağıt olurken,
Bir çocuğun adı
Daha söylenmeden yas oluyor.
Haritalar çiziyorsunuz masalarda,
Kan hep aynı yerden akıyor.
Ve ben soruyorum hâlâ:
İnsan olmak
Bu kadar mı zor?
Kayıt Tarihi : 12.1.2026 19:31:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
12 ocak pazartesi
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!