Ve avaz avaza bağıran ama kimsenin duymadığı bir çığlıktı haykırışlarımız.Haykırışlar bazen rüzgarda savrulan yaprak gibi titretsede içimizi sadece bakarız kendimize ağacın dökülen yaprağa çaresizce baktığı gibi...
Toprağın kendisine gölge yaptığı sevgilisiyle kucaklaşmasını kıskanmasıydı aslında ağacın çaresiz bakışı...
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta