Yorgun ruhum,bu sessiz ağlayıştan,
Geceler kabus,gündüzler acı doldurmaktan,
Us denen imbikten,hep yalnızlık içmekten,
Yoruludum hende çok yoruldum ben...
Vuslata hiç açılmayan kapılarımdan,
Hep bir ileri üç geri gelmekten,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta