Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Şiir bu ya!
Bir şehir oluveriyorsun
Deli boranlar dövüp geçiyor bedenini...
ben ki denize kıyısı olan yanınım senin...
yüzümü döküyorum her sabah dalgalara
geceleri duvarlarına afişler asıp kaçan benim
benim ayak seslerim suspus olmuş sokaklarında yankılanan...
meydanların boş
yıldızlar kalabalık
bir çelişkinin dönemecindeyim
içimin şiirlerini dökmek geliyor bu gece kaldırımlara
devrik cümleler ku ...
O kadar saf ve temizki anlatamam şiirleri tutku haline getirebiliyor insanı o belki bilmiyor fazla benim onu takip ettğimi ama onun okumadığım şiiri yok tarzını çok seviyorum...
Merhaba dostum...