Çift Bakışlı Göz Şiiri - Kasım Kobakçı

Vaktin kıymetine, kördük asırlar boyunca,
Hâlbuki mevcudiyet, saniyeden doğarmış.
Zaman mefhumuyla, tam mühürlüydü ruhumuz,
Ta rahim duvarından, kaimdi bağlarımız.
*
Eş ruhlu fidanlar misali, kaydık bedene,
Şayet kopmaz iplerle, bağlanmış olmasaydık,
Yüksekten aşağı, uçuruma gidecektik,
Kimsesiz akıyordu, zıtlığın yakınlığı.
*
Eriyordu, dile gelen laflar nihayette.
Kelimeler, nafile çekseler duraksamayı,
Şaşkınlık anlatan, belirsiz karalamalar,
Muhakkak, sonlanma haline kavuşuyorlar.
*
Örtünen kalkan, çift ayraçlar hudutlarında,
Bitkin dökülen kelamlar, silsilesiyle saf,
Eksiksiz ömrü, yaşasalar hızlıca daim,
Kırmızı şeridi, yırtacaklardı muhakkak,
Lakin ister ilerisinden, ister peşinden,
Takip ederdin, kaçarken zıtlığın zıddı.
*
Başıboş sırların, dökülmesi yüreğimden,
Avare saltanatımın, bölgesinden coşup,
Tembel makamımın, köşe bucağını oyup,
Zatımın, miskinler sultaniyesine meyli!
Uyuşuk asilzadeler, divanında hazır!
Kibirli tavırlarıyla, bekleyişi mağrur!
İhtişam ilerisinde, ataletteyiz biz!
*
Soluklanmayı istiyorum, mevcut saniyede.
Dakikalar donuverse, mekansız ortamda.
Kaçışları sona erdirip, bekleyiversem.
*
Filizlenseler, taptaze sahifelerimden,
Tâze sedaların, heceleri azalmadan.
Taşkınlar yaratarak, çağlayıp akıyorlar,
Yüreğin köklerinden, ruhumun derinine,
Öz suyumun, ezelden kaynadığı cevheri.
*
Madem, yalnız eser, anı yaşatırsa eser.
*
Saniyeler içinde, bölünmüş suretimiz,
Aynalar odasında, çoğalmış aksimizle,
Eş zamanlı vuslatlar, kuruyoruz gizlice,
Yanılıp ayrılığa, inandığımız halde.
*
Nihayet idrak gelir, aydınlanır ufuklar,
Yalnızca görülenin, merkezinde gerçek var.
Yansımalar silinmez, kalıcı izler katar,
Yaşanan tecrübenin, çift bakışlı gözüyle.