Ciddiyet fazla gelince Şiiri - Gece Gözlüm

Ciddiyet Fazla Gelince

​Bir gün fısıldadım hayata:
"Azıcık yavaşla, yetişemiyorum..."
Hayat gülümsedi ve dedi ki:
"Sen, daha kendi kalbine yetişemiyorsun."

​Acı bir kahve sundum derdime,
Şeker kattım, yine de tatlanmadı...
Meğer mesele kahvede değilmiş;
Ruhumun ayarı kaçmış, anlaşılamadı.

​"Aşk" dedim, o da geldi tabii,
Ama kapıyı çalmadan sızdı içeri.
Dedim: "Buyur, misafir ol,"
Dedi: "Girdim bir kez, çıkmam ki geri."
​Cüzdanım bile küsmüşken bana,
Açtığımda boşluğu yüzüme çarpıyor.

Para yok belki ama keder tam;
İkisi birden ruhumu yakıyor.
​Aynaya baktım sessizce dün gece,
Dedim: "Ne haldir bu, anlat bana?"
Ayna sustu, sonra fısıldadı:
"Ben de aynı soruyu soracaktım sana."

​Aslında hayat ne kadar da manidar,
Ama biz, fazla ciddiyiz bu ara.
Gülmek en büyük şifayken her zaman,
Biz hep tuz basıyoruz kanayan yaraya.
​O yüzden bırak, dağılsın her şey,
Dert dediğin, bir rüzgârın nefesi.

Yarın yine gelip bulur seni,
Sen bugün sev, duyulsun kalbinin sesi.
​Sabah alarmı yine düşman gibi,
Uykumun en tatlı yerini bölüyor.
Erteledim umutlarımı defalarca;
Ama hayat, beklemeyi hiç sevmiyor.

​Dün gece ne hayaller kurmuştum,
Sabah olunca hepsi birer gölge.
Geleceği kurtaracaktım sözde,
Ama yorganın sıcaklığı, en güvenli bölge.
​Dost bildiğime açtım yüreğimi,
"Geçer" dedi, ama sızı hala derinde.

Bazı dertler var ki bu dünyada;
Ulaşamazsın, kalır hep en dipte.
​Bir umut dedim, sarılmak istedim,
O bile biraz mesafeli durdu.
"Yaklaş" dedikçe kaçtı benden;
Kırık kalbim, yine yerinde durdu.

​Zamanla dertleşmek istedim bir an,
Belki anlar, belki yavaşlar diye...
Zaman dedi: "Ben akıp giderim;
Sen neden takılıp kaldın o dertli güne?"
​Ama yine de pes etmek yakışmaz,
Zarafet var bu ruhun yapısında.

Hayat güldükçe zorlaşsa da bazen,
Aşkı buldum ben, hüznün kapısında.
​Şimdi anladım ki bu hayat yolu,
Ciddiye aldıkça derinleşen bir kuyu.
Sevmek lazım, her şeye rağmen;

Huzurla uyumak için ömür boyu.
​Eğer bir gün düşersen, yorulursan;
Kendini suçlama, yaslan birine.
Zaten hayat, bir sahneymiş meğer;
Sen de aşkla katıl, kendi rolüne.