Chesterfield Şiiri - Betül Koç

gecenin karanlığını herkes bilir
ben sabahların karanlığında yaşadım
sandığım sevgilerin gölgesinde dinlendim
yalanların en ateşli güneşinde yandım
bu dünya yalanmış
imtihan meydanıymış
durup da gökyüzüne baktığım günlerden biri
kendi yüzüme rastladım
gündüz müydü gece mi bilmem
yıldız mıydım kaymış mıydım
tek bir kalbe düşmemiş miydim
bilmem
o kadar yalnızım ki tanrıya inanıyorum artık
sadaka verdiğim çocuğun mu duasıydı
beni hayatta tutan
bilmem
bir zamanlar turuncuydu kalbim
ondan önce bir çift gözden ibaretti
boş kalınca kan ve etten ibarettir
nereye kadar atar canla
bilmem
derdim kendimle demiştim yıllar önce
beni savaşa sürükleyen ben miydim
bilmem
kaderimse kötü olan
bilmeden işlediğim bir günahın ahı tuttuysa ya da
kaç kanlı yaştır bunun kefareti
bilmem
ben gecenin karanlığını bilmem
sabahlarıma güneş doğar mı
hiç,
bilmem