Karanlık çam ormanında tek bir meşeyim. Kıpırdayamam bir yere; bağlı ayağım, elim.
Dünyanın böyle bir yer olduğunu bileydim,
Sapı kendimden baltaya boynumu eğerdim.
Su verecek diye yerimden söken fırtınaya kandım.
İnsan yüzünden güldüm, insan yüzünden yandım.
Dökülüyor umutlarım tane tane yüreğimden.
Toplayamıyorum hiç birini, bulamıyorum zifirimden.
Yaşayan bir ölüyüm sanki, kor görünür sinemden;
Bir yalnız Allah kuluyum, korkuyorum artık gölgemden.
Felek gülmedi yüzüme, bitmedi imtihanım.
Dünya akar durur, sanki sayarım ben hep yerimde.
Dışım çiçek açsa ne yazar derindeki bilinmediğinde.
Güvene dair içimde ne bir kırıntı kaldı ne de bir zerre,
Zaten güven ne arar, yarayla büyüyen bir yürekte?
Hayat erken ihtiyarlatır bazı gönülleri derdiyle,
Taş kesilen ranzamda günleri sayıyorum;
Ne vakit akşam, ne vakit sabah olur bilmiyorum.
Avluya çıkıyorum, kararmış güneşi görüyorum;
Duvara tuttuğum çetele bir gün son bulur mu, sanmıyorum
Geçmiş yaralı, gelecek ondan karanlık;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!