Kar yağıpta mor dağlara düşünce.
Gözlerine hüzün çöker ceylanım.
Bahar gelip çayır çimen görünce.
Yaylalara umut Eker ceylanım.
Armağan olunca çiçek yaylaya.
Keklikler üşüşür kızıl kayaya.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta