Cesur değildiler Şiiri - Dağlar Özügüç

Direndim de öğrendim göğün kapısında dik durmayı
Ruhum, bir ezan gibi çözüldü
Zamanın beni daralttığı yerde
Müşfik bakışlar susuzluğunu sakladılar
Bir damla su ile ,bin ömre Işık oldular
Sustu sanılan her gazel , içimde bir volkan
Gelmedi yağmurlar, kurudu geçti
mevsimler
Susuzluğun adına hicranla yazılan bu son divan
Ne susuzluk ebedî, ne hicran son menzil
Bize umut var mı gelecekten ey serdivan
Bir damla gözyaşı için dalgalanır bütün sahil
Hakikatin eşiğinde sevgiye göz kırpan aynalar
Kararmış sırları dökülmüş biçimde bir köşede kaldılar
Keşkelerle yola çıkamazdım
Çünkü onlar yeterince cesur değildiler