Çeşm-i Bahar Şiiri - Ehyet Dumlu

Son arzun ne diye sorsalar bana,
Elbette söylemem seni sevdiğim.
Son arzusu sorulur hasta olana,
Ölürken ben seni neydim sevdiğim.

Ey gözleri rana! Ey dili dilber!
Ok olmuş kirpiğin, kaşların yay mı?
Yüreğin kocaman; bağ, bahçe, diyar
Bağında, bahçende bana yer var mı?

Sıcacık sesinle çağır sen beni,
O mor pencerende güller açarken,
Kırları kucaklar gelirim sana,
Bekleme yaşlanıp sensiz ölmemi.

Yıldızlar mı dizdin bakışlarına,
Saçlarına değen sam rüzgârı mı?
Cevr-ü cefa edip bana, alma ahımı
Omzuna dökülen gülün nar-ı mı?

O ılık sesini bir kez duysaydım eğer
Odam mor sümbüller, lavantalar kokardı
Ey gül didarım! Dest-i baharım!
Rüyamda göreydim gülümsemeni.

Dilimde yarım kalan şiirlerim var,
Yüreğimden uçup gitti hazan-ı bahar,
Dağlarım giyindi kara kışları
Üzerimde bir çingene yoksulluğu var

Ölüm anımda sakın gelmeyesin sen,
İstemem görmeni sekerat vakti,
Ölürsem kefensiz koymayın beni,
Üşürken görme sen, Ey çeşm-i bahar!

Bir gece uçan kuşlar ile rüyana girip,
Çağırırsam seni, gel mezarıma.
Ey dudağı dilber! Gülüşü rana,
Gülümse, goncalar açsın yüzünde.
Saçlarından bir buket gül bağlayıp da,
Dur mezar taşımın tam karşısında,
Kokundan anlarım ben geldiğini,
Bağladığın gülleri saç mezarıma...

07.07.2026 Ehyet DUMLU