Cesaretin Heyecanı Şiiri - Gül Kabacaoğlu

Bir başlangıcın eşiğinde duruyor gibiyim seninle.
Ne geçmişin yükü omuzlarımızda ağır,
Ne de yarının belirsizliği korkutuyor beni.
Çünkü bazı insanlar gelir ve
İnsanın içindeki sessiz umutlara isim olur.
Sana bakınca büyük sözler kurmak istemiyorum.
Sadece kalbimin telaşını saklayamıyorum.
Bir mesajını beklerken gülümsemeyi,
Adını duyunca sebepsizce heyecanlanmayı öğreniyorum yeniden.
Belki aşk tam da budur;
Birinin hayatına gürültüyle değil,
Sıcak bir sabah ışığı gibi usulca dokunması.
Ve insanın, "İyi ki..." diye başlayan cümleleri çoğaltması.
Bu yeni başlangıçta senden mucizeler beklemiyorum.
Sadece elini tutarken içimin huzurla dolmasını,
Aynı yöne bakarken gözlerimizde aynı heyecanı görmeyi istiyorum.
Eğer yolumuz gerçekten aynı hikâyeye çıkıyorsa,
Bilmeni isterim ki;
Sana duyduğum sevgi aceleci değil ama gerçek,
Sessiz değil ama gösterişli de değil.
Tam kararında bir heyecanla,
Her yeni günde seni biraz daha tanımayı seçiyor.
Ve ben, uzun zaman sonra ilk kez,
Geleceği düşünürken korkudan çok umut hissediyorum.
Belki bunun adı aşkın en güzel hâlidir:
Derin bir saygı ve
Birlikte başlayabilme cesareti.

9.6.2026