Cereyan Şiiri - Mert Coşkun

açık pencereden içeri cereyanın etkisiyle
süzülen perdenin yarattığı o küçük medcezirle
kafamı kopartacağının ümidiyle
yaşıyorum.
ümitsiz yaşamak olmaz derler
fakat ümidinizin yaşamamak olmaması gerektiğini
söylemezler
bu nedenle bu kaideyle
barışığız birkaç yüzyıldır
sıcak havanın yarattığı bunaltıcılığın
kirpiklerimin olmayışından kaynaklı içeri süzülen
yağmur damlalarının olmayışının neden olduğunu
biliyorum pek tabii
yağmurun bereket götürdüğü binlerce yaylada
çiçeklerden tohum taşıyan arıda
olan o neşenin olmayacağının bende
şu sıralar yağmurun yağması suretiyle
görememekteyiz güneşi
sahi kim çekti bu perdeyi ?
umudun ve mutluluğun sembolü olan güneş
neden bir süredir bizim dağlarımızdan içeri şavkımıyor?
sema niçin bana acımıyor
güneş niçin benim yöreme bakı getirmiyor
ümidimin ve umudumun mazotuna gelen zamlar
devlet tarafından mı kontrol ediliyor?
fakir olduğum anlaşılan herkes tarafından biliniyor
fakat ölüm çalmamakta ısrar ediyor
huş ağacından yapılma kapımı
her an tetikte nöbet kulübesinde
ufuklardan gelecekleri bekliyorum hudutta
bir kalem bulunmakta
komünist yeşili uzun montumun sol iç cebinde
hazır bekliyor gelecek olan fermanı imzalamayı
darağacımı doğduğum gün kurdukları gerekçesiyle
mütemadiyen sallanan başımı
artık söküp kopartacak o ferman ile
birkaç yüzyıldır sürgündeyken dindirecek
sıla hasretini
açtım pencereyi
balkonun cammekanını da açtım
etsin cereyan
bitsin bu hezeyan
zira başım
artık gövdeme ağır geliyor