Eski dükkânın tozlu camından
“Yaşamın Sonundayım” deyip baktın.
Altın yaldız çatırdadı, nefes aldın,
adımın düştü Teşvikiye’nin kaldırımına.
Buharlı bir fincan ellerini ısıttı,
omuzundaki yorgunluk yumuşadı.
Karşıma oturdun, tablo olmaktan vazgeçtin,
kahve soğumadan hikâye oldun.
Şimdi karşımda duruyorsun:
ne resimsin ne şiir.
Sadece o kızsın,
gözlerinde sabahın ilk ışığı.
Esen Akyel
Kayıt Tarihi : 26.06.2026 11:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!