Cephede Ölen Asker Şiiri - Galip Uçar

Kara bulutlar kızıl bir renge bürünürken

Bomba kraterlerin aşağısındaki ufukta sabah yanarken.

Ölen asker bana küsmüş gibi başını çeviriyor öte yana

Geri dönen ihtişamı yahut bu beladan kurtuluşu seyreder gibi;

Parmakları göğe doğru kalkmış ne işaret ediyor

Kutsal parlaklığın alevler içinde yanıp kül olduğu yerde;

Gözlerinde yansıyan ışıltı, sadece ölüm karanlığının sarısı

Ve dudaklarında fısıldanan bir isim.

Uğruna öldürtüldüğü Vatan

Bazı insanların konuşmasını duyduğunuzda, coşardı ya kalbimiz

Çocukların hıçkırıklar ve küfürlerle Batı'ya gittiğini görünceye dek

Yeni yıkanmış bir çarşaf kadar beyaz suratlarla, asık suratlarla,

Çelenkler, mezarlar ve cenaze arabaları özlemiyle döndüler ve gittiler o evlerine.

Ama onlara bunu yapmanın yolu öğretildi

Saraylarında oturan ziyafet sofralarındaki kimselerin emirleriyle

İnançlı kutsanmış askerler gibi; aceleyle yollandılar cephelerine

Ve titreyen iniltilerle; zafer yakındır denilere

Elbet bu günler de geçip gidecek

Gitmedi

Kaldı şu meydanda

Çürümeye yüz tutmuş cesedim

Saymayı bıraktığım günler gibi

Kim bilir hangi cephedeydim