Çelik astarlar çektim, ömür duvarıma,
Deymesin artık, kimsenin kasveti ruhuma.
Yığın yığın kalabalığın ortasında,
Yalnızlığı seçtim, hissedilmeyen varlığınızda.
Yetinirim, elimde son kalanlarla,
Ne güzeldi derim, sevildim sandığım anılara.
Kirlettirmem, küf tutmuş bakışlara...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta