Malı mülkü canı, evlad ü iyali,
Eşkiyaya kurban ederdi ahali.
'Celâlîlik' dendi yapılan her zulme,
'Eşkiyalık' ismi, dilde kaldı tali.
Birisi geberse yenisi gelirdi,
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
