Hani medet çölünde ağlar ya dua
Gene de zerre gölge düşmez yoksula,
Gösteriş ağzı tükürmüşken saflığa
Uyur ya vicdan bencil nefsin koynunda;
Çiçek gibi gelin gerdeğe konmuşsa zorbayla
Ve onur utanç içinde saklanmışsa dolaba,
Namusun iffeti satılmışken üç beş dolara
Üstüne bir de adalet bağlanmışsa çıkara;
Sanatın eli dili tutulu kalmış
Budala şefler yeteneği bağlamış
Erdemli sadelik banaldan sayılmış;
İyilik kıskıvrak tutsak, kaderin eli kalpazan
Yaşanmaz artık, çekip gitmeli bu rezil dünyadan
Ah ne çare ki ölümden beter ayrılık canandan...
*
(Shakespeare, 66. Sone; İngilizce’den serbest uyarlama; M. Soyek; 21 Aralık 2008)
Kayıt Tarihi : 9.12.2014 19:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Shakespeare, 66. Sone tired with all these, for restful death I cry, as, to behold desert a beggar born, and needy nothing trimm'd in jollity, and purest faith unhappily forsworn, and guilded honour shamefully misplaced, and maiden virtue rudely strumpeted, and right perfection wrongfully disgraced, and strength by limping sway disabled, and art made tongue-tied by authority, and folly doctor-like controlling skill, and simple truth miscall'd simplicity, and captive good attending captain ill: tired with all these, from these would I be gone, save that, to die, I leave my love alone. ***
Teşekkür ederim. İltifatınız sevincimdir.
TÜM YORUMLAR (1)