Hiç bir şey aynı kalmıyor, her şey değişiyor sonuçta
Ne ben aynı benim ne de az önce baktığım manzara…
Işık hızıyla olmasa da ancak küçük insan bakışlarıyla
Gecenin karanlığından taa gün doğumunlarına
Dönüşüp duruyoruz zamanla değişen rengarenk ışıklarla…
Duyduğun, gördüğün, dokunduğun ve soluduğun ne varsa
Biraz sen kalıyorsun biraz başka sen oluyorsun o anılarla…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta