Bir gecenin kızıl yeleli atlarla koşan
duman olmuş sesleri en ağır zincirleri
taşır, şakırtılarıyla özgürlüğe kavuşmuş
zihin daha koyu dehlizlerde gün boyu
sürüklenir, bu zincirler açılmaz, ben
zorunlulukla eylerim, anlaşılmaz, serin
patikalarda sevinç çığlıkları atarlar,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta