uzun zamandır böyle kırılmamıştı kadın
böyle derinden şüphe etmemişti kendinden
içindeki karanlık buncasına
tüm benliğine hakim olmamıştı
bir o kadar da yaşamakta olduğunu hissetmemişti
acı neredeyse tüm bedeninde gezinmekteydi
şimdi şurada dedikçe başka bir yere zıplayarak
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Duygu yüklü şiirinizi
beğeni ile okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta