Zihnimde doğum sancısı çekiyor,
Fikrimi kerpeten misali kuşatmış amaçlar
Tutkuya dönüşmüş imkansızlık kefenini giyinmiş umutlar
Bir dokunulası zamanda can verecek sanki tüm imkanlar
Soğumuş bir beden misali içimden çekiliyor bir bir avazlar
Kiminin lütuf saydıkları hükmümde verilmiş ağır ceza
Hiç bir yürek gönül gözüyle görmüyor çığlıklarımı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta