önce sesine aldandım, sesindeki sıcaklığa, o zamanlar
sıcaklık sandığım... bu şehir tokat gibi çalıyor
yüzümüze gölgesini, değişen bir şeyiniz yok diyor.. ardından bakakaldı... kendim dışında her şeyi suçluyorum; yağmurlar
suçlu, arkadaşları suçlu, kahrolası yollar suçlu, bir
şemsiye bulsaydı gelirdi, şemsiyeler suçlu, aslında
haber vermek için birini yollayacaktı ama çukurlar
suçlu, gökyüzü suçlu, bu ağlak şehir, hep bu şehir
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta