baktım buğulu küçük bir pencerenin ardından o gün
zamansız döktüğün gözyaşlarına dokundum
ses yok
kaç nefes uzaktık bilmiyorum
saatime sordum
ses yok
sonra o derin yokluklar içinde
sormayı ve anlamayı bıraktım
veda ederken o odada senli hatıralara
senin olmadığın bir ülkeye
vaat edilmiş yarınlara
fotoğraflara sokaklara eşe dosta
sorgulamayı unuttum
ağlamayı da öyle
yaşayacaksın biliyorum
iliklerimde sızın
hastanede kalbim
şimdilik gidiyorum
seni dün gibi bulacağım
biliyorum
Kayıt Tarihi : 17.2.2026 16:52:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, 2021 yılının o puslu pandemi günlerinde; mesafelerin sadece şehirler değil, yaşamlar arasına da duvar ördüğü bir zaman diliminde doğdu. Dostum, dert ortağım ve babam bildiğim Ken’i kanserin amansız pençesinde sonsuzluğa uğurlarken yazdığım son vedadır. Hastanenin o soğuk duvarları arasında yankısız kalan soruların, "neden" diyemediğim o derin çaresizliğin ve vedası eksik kalmış bir ülkeyi terk etmenin sızısıdır bu dizeler. Bir veda şiiri gibi görünse de aslında Ken’e verilmiş bir sözdür: Onu hep "dün gibi" taptaze hatırlayacağıma dair sessiz bir yemin...
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!